Agnieszka Smarzyk - patent na wygrywanie

„… Najpierw zakochałam się w Bieszczadach, później w Tatrach, jak skończyły mi się szlaki to zaczęłam szukać sposobów na poza-szlakowe szczyty i tak zapisałam się na kurs wspinaczkowy. Na wyjeździe wspinaczkowym na Krucze Skały w Karpaczu, dowiedziałam się, że jest taki sport, który polega na bieganiu po górach i chyba wtedy zakochałam się w bieganiu jeszcze raz. ... "

Agnieszka Smarzyk… Łącznie 3 biegi, 3 w górach, 3 zwycięstwa i wszystkie na dystansie ultra!
Vertical, półmaraton, maraton? NIE, od razu ultra.

• Wszystkie biegi w górach Agnieszki:

Waligóra Run Cross (82 km + 4059)– 1. miejsce.

6 x Babia (73 km + 5150 m) – 1. miejsce.

Ultra Kotlina (108 km + 3850 m) – 1. miejsce.

Foto: Michał Loska.

• Gratulacje! Rozmawiamy świeżo po Twoim zwycięstwie w Ultra Kotlinie. Jak było?

Dziękuję. Było całkiem przyjemnie (choć to pewnie względne pojęcie). Pogoda dopisała, nogi poniosły. W pierwszej połowie biegu trochę doskwierał żołądek, ale im bliżej mety, tym lepiej. Od samego początku czułam duży respekt do tej magicznej liczby 100, dlatego biegłam bardzo zachowawczo, dzięki czemu na ostatnich kilometrach mogłam znacznie przyspieszyć, a to zawsze cieszy. Gratulacje należą się też organizatorom biegu i osobom kibicującym na trasie, podczas tak długiego wysiłku, to wsparcie jest nieocenione.

 Ultra Kotlina była Twoim ostatnim biegiem w tym roku, czy jeszcze jakiś start chodzi Ci po głowie?

Wygrana na takim dystansie to świetne zakończenie sezonu – wchodzę w roztrenowanie z czystą głową i miłą świadomością, że dobrze wykorzystałam to, co przepracowałam przez ten rok. Pewnie pojawią się jakieś starty na 5, czy 10 km, ale od startów w ultra chwila przerwy. Kalendarz na 2027 jest w trakcie planowania.

• Dobra! Przeszukałem Internet… Wychodzi na to, że masz tylko 3 biegi, biegi górskie w CV i 3 zwycięstwa, ale to są ultramaratony! O co w tym wszystkim chodzi?

Sama byłam zaskoczona. Podczas pierwszego startu słyszałam na punktach odżywczych, że prowadzę wśród kobiet, ale nie wierzyłam w to, aż do mety. Na drugim ultra przez 3/4 biegu myślałam, że nie zmieszczę się w ogóle w limicie. Na Ultra Kotlinie biegłam już z większą wiarą, chociaż na starcie też nie byłam pewna swojej dyspozycji. Kocham góry i lubię biegać. Myślę, że bez serducha w tym wszystkim, nie miałoby to większego sensu.

• Serio Twoim pierwszym startem w górach był bieg na dystansie 82 km +3850?

Tak, jeszcze start był o 22:00, więc większą część trasy biegłam w nocy. Stresowałam się bardzo, byłam zielona. Jadłam po drodze żelki i owsianki w tubkach, piłam samą wodę, żele i izotonik odkryłam dopiero przed drugim startem. Żyłam w przekonaniu, że dobry but do biegania, to dopasowany but i tak straciłam połowę paznokci u stóp. Pani w biurze zawodów musiała mi tłumaczyć, czym się różni depozyt od przepaku, bo nie wiedziałam, po co mi dają dwa worki. To była ciekawa przygoda i lekcja życia ultra.

• Czemu wybór wpadł akurat na Waligóra Ultra Cross?

Odpowiedź będzie banalna i mało romantyczna – ten bieg odbywał się w najbliższym terminie w stosunku do dnia, w którym wpadłam na pomysł, żeby przebiec coś w górach. Najdłuższy dystans wydawał się być, najciekawszy i najbardziej odległy od tego, co biegałam dotychczas, a ja akurat szukałam nowego doświadczenia. No i miałam tam dobre połączenie PKP.

• 6 x być na jednej górze w ciągu dnia, opowiedz coś więcej o tym starcie

Z trekkingowego punktu widzenia wydaje się to nużące i trwające w nieskończoność, biegowo jest nieco ciekawiej i szybciej. 6 x Babia Góra to mój diamencik, miałam na punkcie tego biegu obsesję. Po pierwszej wygranej poczułam się dobra w ten sport i szukałam trudniejszego wyzwania. 6 x Babia Góra to najdłuższy dystans na tej imprezie, a limity są na prawdę wymagające. W ubiegłym roku tylko 1 kobieta ukończyła ten dystans. Przygotowałam plan treningu i trzymałam się go sztywno, pojechałam trenować na Babiej, żeby poznać trasę i potrenować zbiegi. Policzyłam zapotrzebowanie na węglowodany, przetrenowałam żele, zmieniłam buty, rozpisałam czasy z punktów kontrolnych poprzedniej edycji na ręce i pobiegłam. Wszystko zagrało, czułam się mocno, ukończyłam jako jedyna kobieta z rekordem trasy kobiet.

• Zmieńmy lekko temat. Wstałaś z kanapy, trochę pobiegałaś i od razu ultra? Czy miałaś przeszłość sportową?

Biegać zaczęłam w wieku 12 lat. Mieszkałam na wsi i jedynym sportem, w którym mogłam się tam sprawdzić było bieganie. Co roku odbywały się tam zawody na dystansie 1 km dla uczniów ze szkół podstawowych z Niechanowa i okolic. Zapisałam się, pobiegłam i poszło mi średnio. O tym, że istnieje coś takiego, jak trening dowiedziałam się od kuzyna na wakacjach. Okazało się, że on biegał codziennie i w tym samym biegu zdarzało mu się wygrywać, więc zaczęłam robić to samo. Po szkole, wrzucałam plecak za drzwi od domu i tak jak wyszłam z lekcji, tak biegłam – w dżinsach, sweterku i jakichś butach. Nie wiem ile. Wiem, że mój „trening” trwał ok. 20-30 minut dziennie. Minął rok i też byłam na pudle. Niesamowicie budujące uczucie, kiedy dowiadujesz się, że to Ty decydujesz o swoich możliwościach. Później pojawił się w moim życiu internet i różni WF-iści – to były moje główne źródła wiedzy o bieganiu. W szkole średniej okazało się, że poziom biegania jest jednak trochę wyższy, niż mogłoby się wydawać, mieszkając na wsi. Próbowałam modyfikować trening, dokładałam kilometry, jednak nie przełożyło się to na wynik. Na studiach zapisałam się do AZS Poznań, zaczęłam trenować na 800 i 1500 m pod okiem trenera, jednak bardziej zainteresowało mnie życie studenckie, co niestety kolidowało ze sportowym rozwojem.

• Co się stało, że miałaś dłuższy rozbrat ze sportem?

Łączenie studiów, pracy i życia towarzyskiego oddaliło mnie od biegania na ładnych parę lat. Ponadto duży nakład pracy wkładanej w trening, przynoszący zaledwie przeciętny efekt, nie zachęcał do dalszego wysiłku.

• Tylko biegasz, czy są jakieś inne aktywności?

Właśnie w tej luce czasu, która powstała w kryzysie mojego biegania, pojawiło się miejsce na góry i wspinaczkę. Tak już chyba jest, że jak się pozna ze sportem, to trudno z tej relacji zrezygnować, zbyt wiele wnosi do życia. Najpierw zakochałam się w Bieszczadach, później w Tatrach, jak skończyły mi się szlaki to zaczęłam szukać sposobów na poza-szlakowe szczyty i tak zapisałam się na kurs wspinaczkowy. Na wyjeździe wspinaczkowym na Krucze Skały w Karpaczu, dowiedziałam się, że jest taki sport, który polega na bieganiu po górach i chyba wtedy zakochałam się w bieganiu jeszcze raz.

• Jak obecnie wygląda Twój trening?

Trenuję sama. Korzystam z metody treningowej J. Danielsa, chociaż jego treningi są kierowane głównie do biegaczy „ulicznych”, to dużo wiedzy nt. budowania wydolności można z tej metody przełożyć na biegi górskie. Trening siłowy planuję w oparciu o wiedzę z podcastów i od znajomych, którzy znają się na tym lepiej niż ja. Schemat dnia w zależności od fazy treningu zwykle wygląda tak, że rano robię najbardziej wymagającą i najważniejszą jednostkę treningu biegowego, po południu – trening siłowy i zaraz po nim ostatni trening wydolnościowy zwykle lekkie wybieganie lub pływanie. No i kiedy tylko mogę jestem w górach, nie zawsze biegam, czasami tylko się wspinam, ale do każdej ściany trzeba podejść, więc też jest to jakaś forma treningu. W tym roku miałam też okazję reprezentować swoją jednostkę wojskową podczas Mistrzostw Wojsk Obrony Terytorialnej w Biathlonie Letnim (bieganie + strzelanie), na których zajęłam II miejsce w biegu klasycznym (7,5 km + 4 x 5 strzałów), przygotowania odbywały się w oparciu o miesięczne zgrupowanie w Górach Orlickich, podczas którego skupiałam się tylko na treningu i regeneracji – biegłam tam ponad 200 km / tyg. + siłownia i basen, a do tego ok. 9 godz. snu dziennie. To też z pewnością przełożyło się na formę podczas ostatniego startu.

• Aż się boję zapytać, skoro od początku poszłaś grubo w ultra… Jakie masz biegowe plany na przyszłość?

Chciałabym w przyszłym roku sprawdzić się na otwartych Mistrzostwach Polski Long Trail, nie ma jeszcze wyznaczonego terminu, więc trudno mówić o konkretach, ale pewnie będą to Tatry, a to moje ulubione miejsce na świecie. W przygotowaniach myślę o ~140 km/ tyg. + dużo siły nóg. Uwielbiam być w górach, więc moim nadrzędnym planem jest spędzić w nich tyle czasu, ile tylko się da. Cieszę się z tego czasu odpoczynku, ale już nie mogę się doczekać kolejnego treningu.